
ภาคกลางของประเทศไทย เป็นภูมิภาคแห่งเกษตรกรรมและการค้าขาย เศรษฐกิจดี วัฒนธรรมการทอผ้าใช้เองจึงไม่โดดเด่นเหมือนภาคเหนือหรือภาคอิสาน ผ้าทอที่โดดเด่นคือผ้าซิ่นตีนจก คือจกผ้าเป็นลวดลายเฉพาะช่วงปลายของผ้าซิ่นทอด้วยการคว่ำผ้าลง ลายที่ทอมักเป็นลวดลายเรขาคณิต เรียกชื่อลายต่างๆ กัน เช่น ลายสิบหกดอกตัด ลายแปดขอ ลายสี่ดอกตัด ลายเครือใหญ่ ลายดอกเครือน้อย ลายเหล่านี้ มักเป็นลายสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัด มีลายเล็กๆ ย่อซ้อนอยู่ภายใน นอกจากนี้ก็มักจะเป็นผ้าจากกลุ่มชาติพันธุ์ที่แทรกตัวเป็นกลุ่มเล็กๆ ในแต่ละท้องถิ่นเช่น ผ้ายกมุกไทยญวน ผ้าจกไทยญวน ผ้าไททรงดำ ผ้าห่มบ้านไร่ของชาวไทยพวน ปัจจุบันภาคกลางโดดเด่นในการผลิตเส้นใยเพื่อลดความสูญเสียจากของเหลือทิ้ง เช่น การผลิตเส้นใยกล้วยจากต้นกล้วยซึ่งเป็นพืชเศรษฐกิจ การคิดผลิตเส้นใยจากผักตบชวา

กระบก

กระบก + โคลน

ขมิ้น

ครั่ง

ครั่ง + ฝาง

คราม

คำแสด

คูน

งิ้วป่า

ดอกคำฝอย

ดาวเรือง

ประดู่

ฝักคูน

ฝาง

มะพูด

มะพูด + โคลน

มะเกลือ

ยูคาลิปตัส

ลูกมะกอก + สนิมเหล็ก

สบู่เลือด

สมอ

สมอไทย

สะเดา

หูกวาง

ห้อม

เข

เปลือกนนทรี

เปลือกประดู่

เปลือกมะขาม

เปลือกลูกหมาก

เปลือกแค

เพกา

เหง้ากล้วย

แก่นขนุน

ใบกระถิน

ใบตีนกา

ใบบัว

ใบมะม่วง

ใบมังคุด + น้ำด่าง

ใบยูคาลิปตัส

ใบสาบเสือ

ใบหูกระจง

ใบหูกวาง